....

درخت انجیر امسال خوشحال است...عاشق! خوشحال که یکی با حسّی ناب و کودکانه می آید بغلش می کند، حتّی قبل از آنکه میوه هایش برسند...که یکی با او حرف می زند و از سر انتظاری دلچسب می پرسد:« میوه هایت کی می رسند؟»...که یکی هست که با افتخار و شور و شوق معرّفی اش می کند به دیگران!....آن قدر پربار شده است که باور نمی کنی! من خالی خالی ام. جا مانده در لحن و صدایی که:« تو خیلی قشنگی!» در دو مشت آبی که ریختی پای بوته ی کوچک بیجان انجیر و گفتی:« طفلکی! گناه داره! داره می میره!» نیستی ببینی چه قدی کشیده است آن بوته ی نحیف...نیستی ببینی چه عاشق شده است. یادم باشد همسایه ها که رفتند، بروم یواشکی درخت انجیر را بغل کنم. بگویم:« خدا هم به اسمت سوگند خورده است.» بگویم:« تو خیلی قشنگی! دوستت دارم! کی میوه هایت می رسند؟» و بعد دو مشتم را پر از آب کنم، بریزم به پایش و بگویم:«زنده باشی الهی تا روزی که من چشم باز می کنم و از پشت شیشه های اتاق، تمام فصل ها می بینمت...» و آرزو کنم فصلش برسد که برسی دیگر...

یادداشت
( فاطمه محسن زاده ) @shahrzadekavir