رفتن افق را كمي جابجا مي كند، همين! ________________________

آدم هایی هستند دور...فاصله ی جغرافیایی اینجا منظورم است، امّا توی ذهنت چند سطری زیبا نوشته اند...ننوشته اند...حک کرده اند که با تو بماند. " عارف رمضانی " یکی از آن کم نظیرهای ماندگار بود برایم.
آدم هایی هستند توی زندگی مان که اصلاً شاید نبینیمشان. شاید مثلاً از طریق دوستی دنبال کسی می گردی اهل فن و صاحب نظر که داستانت را با صبر و حوصله بخواند و نقد و نظرش را بگوید بی هیچ تعارفی و برسی به عارف، عارفی که در زمینه ی ادبیّات با هیچ کس شوخی نداشت... .عاشق ادبیّات بود و فلسفه...اینها مهم نیست که عاشق زندگی بود. می گفت : " آدم هایی در زندگی موفقترند که بازی های بیشتری برای خودشان طراحی می کنند "( یعنی که اهل مطالعه اند...اهل تحصیل و یادگیری...کار و فعالیت و...و...) . می گفت: " آدم توی چاه هم گیر افتاد باید راهی پیدا کند " ( فریاد بزند کمک بطلبد؛ هرچند ندیدم خیلی راحت از دردها بگوید...چنگ بیندازد خودش را بکشد بالا...نشد با ناخن هم شده دیوار را هی خراش بدهد و بدهد تا... ) . و خب! حرف هایش حرف نبود که در عمل هم همین طور بود خودش. می خواستم دو شعر از عارف را بگذارم اینجا. ابتدا از همسر محترمش اجازه گرفتم و داشتم فکر می کردم چند کلمه ای هم از خود عارف بنویسم...چه بنویسم و ننویسم که پاسخ همسرش ناخودآگاه بغض شد، نشست توی چشمهایم و ... .
نوشته بودند : " باعث خرسندی عارف خواهد بود حتماً " .